بیابان را، سراسر، مه گرفتهست.چراغِ قریه پنهان استموجی گرم در خونِ بیابان استبیابان، خستهلب بستهنفس بشکستهدر هذیانِ گرمِ مه، عرق میریزدش آهسته از هر بند.«ــ بیابان را سراسر مه گرفتهست. [میگوید به خود، عابر]سگانِ قریه خاموشاند.در شولای مه پنهان، به خانه میرسم. گلکو نمیداند. مرا ناگاه دردرگاه میبیند، به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت:«ــ بیابان را سراسر مه گرفتهست... با خود فکر میکردم که مه گرهمچنان تا صبح میپایید مردانِ جسور از خفیهگاهِ خود به دیدارِ عزیزان بازمیگشتند.»□بیابان راسراسرمه گرفتهست.چراغِ قریه پنهان است، موجی گرم در خونِ بیابان است.بیابان، خسته لببسته نفسبشکسته در هذیانِ گرمِ مه عرق میریزدش آهسته از هر بند...۱۳۳۲© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو
برچسب:
نویسنده: آبتین اسدیان
تاريخ: شنبه
2 مهر
1401 ساعت: 22:44